Ο φράχτης από σφενδάμι, γνωστός επίσης ως Acer campestre, είναι ένα εγχώριο είδος που είναι ιδιαίτερα προσαρμοσμένο στο σουηδικό κλίμα. Είναι εύκολο στην καλλιέργεια και αντέχει τόσο το κλάδεμα όσο και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες ανάπτυξης. Χωρίς κλάδεμα, το φυτό αναπτύσσεται σε ένα μικρό δέντρο με πυκνή και διακλαδισμένη ανάπτυξη, αλλά μπορεί επίσης να διαμορφωθεί σε έναν συμπαγή φράχτη.

Τα φύλλα είναι μικρά και τριών έως πέντε λοβών με στρογγυλεμένες άκρες. Είναι χάλκινα όταν ξεπετάγονται, αργότερα γίνονται σκούρα πράσινα έως γαλαζοπράσινα και αποκτούν χρυσοκίτρινο χρώμα το φθινόπωρο. Ο φλοιός είναι γκριζοπράσινος έως ανοιχτοπράσινος με χαρακτηριστικές λωρίδες φελλού που δίνουν διακοσμητική εμφάνιση, ιδιαίτερα στα παλαιότερα κλαδιά.

Τον Μάιο, ο φράχτης από σφενδάμι ανθίζει με μικρά, ανοιχτοπράσινα άνθη που προσελκύουν μέλισσες και άλλους επικονιαστές. Μετά την άνθηση, σχηματίζονται μικροί φτερωτοί καρποί που τρώγονται από τα πουλιά κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Το φυτό ευδοκιμεί σχεδόν σε όλους τους τύπους εδάφους, ακόμη και εκεί όπου το έδαφος μπορεί να είναι περιοδικά υγρό. Αντέχει τόσο στον ήλιο όσο και στη σκιά και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κουρεμένος φράχτης, ακούρευτος ανεμοφράκτης ή ως μεμονωμένο μικρό δέντρο. Κατά τη φύτευση, συνιστάται η χρήση βελτιωτικού εδάφους και τακτικού ποτίσματος για να εξασφαλιστεί καλή εγκατάσταση.

Το Buxus Sempervirens Var. Arborescens είναι μια παραλλαγή του κοινού πυξαριού, γνωστό για τη συμπαγή και όρθια ανάπτυξή του. Χρησιμοποιείται συχνά ως φυτό φράχτη ή για διαμορφωμένες φυτεύσεις όπου επιθυμείται μια κλασική και τακτοποιημένη εμφάνιση.

Το φυτό έχει πράσινα, λογχοειδή φύλλα που διατηρούν το χρώμα τους όλο το χρόνο. Ευδοκιμεί καλύτερα σε ήλιο έως μισή σκιά και προτιμά καλά στραγγιζόμενο έδαφος με μέτρια περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά. Η ανάπτυξή του είναι μέτρια, γεγονός που το καθιστά εύκολο στη διαμόρφωση και κατάλληλο για χαμηλούς και μεσαίου ύψους φράχτες.

Με ύψος περίπου 100–300 cm και πλάτος 90–120 cm, το Buxus Sempervirens Var. Arborescens μπορεί να προσαρμοστεί σε πολλούς τύπους κήπων και πάρκων. Είναι πλήρως ανθεκτικό και αντέχει καλά το κλάδεμα, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για δομημένες φυτεύσεις και κλασικές κηποτεχνικές διαμορφώσεις.

Ο φράχτης ίδεγκραν (Taxus baccata) είναι ένα αειθαλές κωνοφόρο φυτό που σχηματίζει πυκνούς, καλά διακλαδισμένους θάμνους με βαθύ πράσινο χρώμα. Είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για κουρεμένους φράχτες και διαμορφωμένα σχήματα, καθώς αντέχει ακόμη και σε έντονο κλάδεμα και βγάζει γρήγορα νέους βλαστούς από παλιούς κορμούς.

Το φυτό ευδοκιμεί τόσο στον ήλιο όσο και στη μισή σκιά και τα καταφέρνει καλά στους περισσότερους τύπους εδάφους, ακόμη και εκεί όπου το έδαφος είναι βαρύ ή λιγότερο πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά. Είναι ανθεκτικό, αντέχει στον άνεμο και σε κάποιο βαθμό την ξηρασία, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για τις συνθήκες της Σουηδίας.

Τα θηλυκά φυτά μπορούν να παράγουν μικρά, κόκκινα μούρα το φθινόπωρο που είναι διακοσμητικά αλλά δηλητηριώδη. Η σάρκα γύρω από τον σπόρο δεν είναι ωστόσο δηλητηριώδης. Ο ίδεγκραν είναι ιθαγενής στη Σουηδία και την υπόλοιπη Σκανδιναβία και είναι γνωστός για τη μακροζωία του και την ικανότητά του να διατηρεί μια πυκνή, πράσινη εμφάνιση όλο το χρόνο.

Κατά τη φύτευση ως φράχτης, συνιστάται να τοποθετούνται περίπου τέσσερα φυτά ανά μέτρο μήκους για να επιτευχθεί ένας πυκνός και ομοιόμορφος τοίχος. Η τακτική άρδευση και λίπανση κατά τη φάση εγκατάστασης προάγουν μια υγιή ανάπτυξη και ένα σταθερό ριζικό σύστημα.

Το πορτογαλικό δαφνόκερασο, γνωστό βοτανικά ως Prunus lusitanica 'Angustifolia', είναι ένας μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους αειθαλής θάμνος με πυκνή και αρμονική ανάπτυξη. Χρησιμοποιείται συχνά ως φυτό φράχτη, όπου μπορεί να κουρευτεί σε ομοιόμορφο και πυκνό σχήμα ή να μείνει ακούρευτο ως ελεύθερα αναπτυσσόμενος θάμνος.

Το φυτό έχει ωοειδή, σκούρα πράσινα φύλλα με γυαλιστερή επιφάνεια που έρχεται σε αντίθεση με τους κοκκινωπούς μίσχους των φύλλων. Αυτός ο συνδυασμός χρωμάτων δίνει μια κομψή και ζωντανή εμφάνιση στον κήπο. Στις αρχές του καλοκαιριού, τα παλαιότερα φυτά αναπτύσσουν κοντές, όρθιες ταξιανθίες με μικρά, λευκά άνθη που ακολουθούνται από μαύρους, μη βρώσιμους καρπούς που προσελκύουν τα πουλιά.

Η ανάπτυξη είναι μέτριας δύναμης και το φυτό σπάνια ξεπερνά τα 2,5 μέτρα σε ύψος. Ευδοκιμεί καλύτερα σε προφυλαγμένες θέσεις και σε κοινό, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά και καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα. Σε βαριά αργιλώδη εδάφη μπορεί να είναι πλεονέκτημα η προσθήκη χαλικιού ή άμμου για καλύτερη αποστράγγιση. Η τακτική άρδευση κατά τη φάση εγκατάστασης είναι σημαντική για να εξασφαλιστεί μια καλή αρχή.

Το πορτογαλικό δαφνόκερασο είναι κατάλληλο τόσο για ήλιο όσο και για σκιά και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κουρεμένος ή ακούρευτος φράχτης. Η πυκνή ανάπτυξή του το καθιστά ιδιαίτερα κατάλληλο ως προστασία από τα αδιάκριτα βλέμματα και διατηρεί το πράσινο φύλλωμά του όλο το χρόνο.

Η Μεγαλόκαρπη Αρώνια (Aronia melanocarpa) είναι ένας μεσαίου μεγέθους, φυλλοβόλος θάμνος με πυκνή και όρθια ανάπτυξη. Συνήθως φτάνει σε ύψος 1–2 μέτρα και πλάτος 60–90 εκ., αναπτύσσοντας μια ομοιόμορφη, καλά διακλαδισμένη δομή που την καθιστά κατάλληλη τόσο για κουρεμένους όσο και για ακούρευτους φράχτες.

Ο θάμνος βγάζει φύλλα με χάλκινη απόχρωση που αργότερα γίνονται σκούρα πράσινα. Την άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού καλύπτεται από πολλά μικρά, λευκά έως κρεμ άνθη συγκεντρωμένα σε στρογγυλές ταξιανθίες. Τα άνθη προσελκύουν επικονιαστικά έντομα και έχουν ένα ελαφρύ άρωμα που θυμίζει κράταιγο και σορβιά.

Μετά την άνθηση σχηματίζονται μαύροι, γυαλιστεροί καρποί στο μέγεθος των μαύρων φραγκοστάφυλων. Είναι ξινοί αλλά βρώσιμοι και χρησιμοποιούνται συχνά για χυμούς, μαρμελάδες ή ως χρωστική στη μαγειρική. Οι καρποί είναι πλούσιοι σε βιταμίνες και αντιοξειδωτικά και αποτελούν επίσης αγαπημένη τροφή για τα πουλιά.

Το φθινόπωρο ο θάμνος αποκτά έντονα χρώματα σε αποχρώσεις του κόκκινου, του χαλκού και του πορτοκαλί, προσφέροντας διακοσμητικό αποτέλεσμα στον κήπο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ευδοκιμεί σε κοινό, καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα και αντέχει τόσο στον ήλιο όσο και στη μισή σκιά χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις ως προς το έδαφος.

Η Μεγαλόκαρπη Αρώνια είναι αυτογόνιμη και πολύ ανθεκτική. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μεμονωμένος θάμνος, σε ομάδες, σε μικτούς φράχτες ή ως φυτό φράχτη, όπου συνήθως φυτεύονται 2–3 φυτά ανά μέτρο.

Η κερασιά (Prunus padus) είναι ένα εγχώριο δέντρο ή μεγάλος θάμνος που αναπτύσσει μια πυκνή, ωοειδή κόμη. Συνήθως φτάνει τα 4–8 μέτρα ύψος, αλλά υπό καλές συνθήκες μπορεί να φτάσει έως και τα 10 μέτρα. Το φυτό είναι ισχυρό με βαθύ ριζικό σύστημα και πολλές πλευρικές ρίζες, γεγονός που του προσδίδει υψηλή αντοχή στον άνεμο.

Τα άνθη εμφανίζονται τον Μάιο και βρίσκονται σε μακριές, κρεμαστές ταξιανθίες. Είναι λευκά, πενταμερή και έχουν γλυκιά μυρωδιά που προσελκύει τις μέλισσες και άλλους επικονιαστές νωρίς στην εποχή. Τα φύλλα είναι ελλειπτικά με ελαφρώς οδοντωτό άκρο, σκούρα πράσινα στην πάνω πλευρά και πιο ανοιχτά στην κάτω. Η κερασιά ανθίζει νωρίς και γι’ αυτό ονομάζεται και δέντρο του Μαΐου.

Οι καρποί είναι μικρά, σκούρα μούρα που περιέχουν αμυγδαλίνη (κυανιούχο οξύ) και επομένως δεν πρέπει να καταναλώνονται από ανθρώπους. Τα πουλιά όμως τα τρώνε ευχαρίστως και συμβάλλουν στη διασπορά τους. Το είδος ευδοκιμεί σε υγρό έδαφος και αντέχει σε περιοδικές πλημμύρες, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για φύτευση σε κοιλάδες, κατά μήκος ρευμάτων και σε προστατευτικούς φράχτες.

Το φυτό χρησιμοποιείται συχνά σε δασικά και τοπιοτεχνικά έργα όπου συμβάλλει σε πυκνές φυτεύσεις, προστασία και αυξημένη βιοποικιλότητα. Μπορεί να φυτευτεί ως μεμονωμένο δέντρο, σε ομάδες ή ως μέρος ενός μικτού φράχτη.

Η Κόκκινη Βερβερίδα για φράχτη, γνωστή επίσης ως Berberis thunbergii 'Atropurpurea', είναι ένας φυλλοβόλος θάμνος με χαρακτηριστικά πορφυροκόκκινα, ωοειδή φύλλα. Το φθινόπωρο τα φύλλα παίρνουν χάλκινες αποχρώσεις, δίνοντας στον φράχτη μια έντονη χρωματική ποικιλία κατά τη διάρκεια της σεζόν.

Το φυτό έχει μεσαίο ύψος και φτάνει συνήθως τα 100–200 cm σε ύψος και περίπου 100 cm σε πλάτος. Έχει όρθια ανάπτυξη και είναι εξοπλισμένο με αγκάθια, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για φράχτες που λειτουργούν ως φυσικό όριο ή προστασία από ανεπιθύμητους.

Τον Μάιο–Ιούνιο η Βερβερίδα ανθίζει με μικρά κίτρινα άνθη, τα οποία αργότερα ακολουθούνται από κόκκινους καρπούς. Ευδοκιμεί καλύτερα σε ήλιο ή ημισκιά και σε κοινό κηποχώμα, και είναι πλήρως ανθεκτική στις σουηδικές κλιματικές συνθήκες.

Η Κόκκινη Βερβερίδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο ως κουρεμένος όσο και ως ακούρευτος φράχτης, αλλά και ως μεμονωμένος θάμνος σε φυτεύσεις όπου επιθυμείται ένα πολύχρωμο και ανθεκτικό φυτό με χαμηλές απαιτήσεις συντήρησης.

Η Σπειραία μπουκέτου (Spiraea x vanhouttei) είναι ένας φυλλοβόλος θάμνος που αναπτύσσεται σε μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους φυτό με όρθια και ελαφρώς απλωμένη ανάπτυξη. Δημιουργεί πολλά όμορφα κλαδιά που δίνουν μια πυκνή και αρμονική εμφάνιση, κατάλληλη τόσο ως μεμονωμένος θάμνος όσο και ως φράχτης.

Τον Μάιο, το φυτό καλύπτεται από πλήθος μικρών, λευκών ανθέων που βρίσκονται σε στρογγυλές ταξιανθίες κατά μήκος των νεαρών κλαδιών. Τα άνθη έχουν ελαφρύ άρωμα και προσδίδουν μια έντονη, φωτεινή εμφάνιση στον κήπο. Μετά την άνθηση, αναπτύσσονται μικρές, ξηρές κάψες σπόρων.

Τα φύλλα είναι μικρά, πράσινα και ελαφρώς οδοντωτά, και το φθινόπωρο αποκτούν χρυσαφένιες έως πορτοκαλί αποχρώσεις. Η Σπειραία μπουκέτου ευδοκιμεί σε ήλιο έως ημισκιά και αντέχει σε ισχυρούς ανέμους. Είναι πλήρως ανθεκτική και αναπτύσσεται στα περισσότερα είδη εδάφους, εφόσον δεν είναι υπερβολικά υγρά.

Το φυτό χρησιμοποιείται συχνά ως κουρεμένος ή ακούρευτος φράχτης, αλλά ταιριάζει επίσης σε ομάδες ή ως μεμονωμένο διακοσμητικό φυτό. Για φύτευση φράχτη, συνιστώνται τρία φυτά ανά μέτρο μήκους.

Η Αξονική Αμελάνχιερ (Amelanchier spicata) είναι ένας μεγάλος, φυλλοβόλος θάμνος με φυσικά στενή και όρθια μορφή ανάπτυξης. Δημιουργεί πολλά κλαδιά και με τον καιρό αποκτά πυκνή και θαμνώδη εμφάνιση, καθιστώντας την κατάλληλη για ακούρευτους φράχτες και ανεμοφράκτες.

Τον Μάιο και τον Ιούνιο, ο θάμνος ανθίζει με πολλά μικρά, λευκά άνθη που σχηματίζουν ταξιανθίες και προσελκύουν μέλισσες και άλλους επικονιαστές. Αργότερα το καλοκαίρι, αναπτύσσονται μικροί πορφυροί έως μπλε-μαύροι καρποί που καταναλώνονται γρήγορα από τα πουλιά.

Τα φύλλα είναι μπλε-πράσινα με πιο ανοιχτόχρωμη κάτω πλευρά και το φθινόπωρο αποκτούν έντονα κίτρινα έως κοκκινοκάστανα χρώματα. Ο φλοιός είναι λείος και γκρι-καφέ, ακόμα και στα παλαιότερα κλαδιά, δίνοντας στο φυτό όμορφη εμφάνιση όλο το χρόνο.

Η Αξονική Αμελάνχιερ ευδοκιμεί στα περισσότερα καλά στραγγιζόμενα εδάφη και αντέχει τόσο στον πλήρη ήλιο όσο και στη μισή σκιά και τη σκιά. Είναι ανθεκτική στον άνεμο και αντέχει σε κάποια επίδραση αλατιού, καθιστώντας την κατάλληλη για εκτεθειμένες τοποθεσίες. Μπορεί να φτάσει έως περίπου 4 μέτρα ύψος και 1,5–3 μέτρα πλάτος.

Κατά τη φύτευση συνιστάται η χρήση πλούσιου σε θρεπτικά συστατικά, καλά στραγγιζόμενου εδάφους και τακτικό πότισμα κατά την εγκατάσταση. Ως φράχτης, συνήθως φυτεύονται 2–3 φυτά ανά μέτρο.

Η Γιγαντιαία Θούγια 'Martin' (Thuja plicata 'Martin') είναι ένα αειθαλές κωνοφόρο με ισχυρή, πλατιά στηλοειδή ανάπτυξη. Δημιουργεί γρήγορα έναν πυκνό και ομοιόμορφο φράχτη που προσφέρει αποτελεσματική απομόνωση και ανεμοπροστασία όλο το χρόνο.

Τα φύλλα αποτελούνται από επίπεδες, λεπιδοειδείς βελόνες σε βαθύ σκούρο πράσινο χρώμα που διατηρείται κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τα νεαρά φυτά έχουν συχνά ισχυρούς βλαστούς και πιο ανοιχτή ανάπτυξη, αλλά γίνονται γρήγορα πυκνά με τακτικό κλάδεμα.

Η ποικιλία είναι πολύ ανθεκτική και ευδοκιμεί στους περισσότερους τύπους εδάφους, εφόσον το έδαφος δεν είναι υπερβολικά υγρό. Προτιμά τον ήλιο ή την ημισκιά και αντέχει καλά τόσο τον άνεμο όσο και το κρύο.

Η Γιγαντιαία Θούγια 'Martin' συνήθως δεν ανθίζει όταν διατηρείται ως κουρεμένος φράχτης. Ωστόσο, τα ακούρευτα φυτά μπορούν να σχηματίσουν μικρούς, τουλιποειδείς κώνους που αλλάζουν από πράσινο σε ανοιχτό καφέ.

Κατά τη φύτευση συνιστάται να εξασφαλιστεί καλή ποιότητα εδάφους και αποστράγγιση. Η τακτική άρδευση και λίπανση κατά τη φάση εγκατάστασης προάγει ένα ισχυρό ριζικό σύστημα και πυκνή ανάπτυξη. Ο φράχτης μπορεί να κουρευτεί για να διατηρήσει ομοιόμορφο σχήμα και πυκνότητα.

Η οξιά (Carpinus betulus) είναι ένα εγχώριο φυλλοβόλο φυτό που χρησιμοποιείται συχνά ως φράχτης λόγω της πυκνής και καλά διακλαδισμένης ανάπτυξής του. Αναπτύσσει πολλά λεπτά πλευρικά βλαστάρια και έναν συνεχή κορυφαίο βλαστό, που δίνει μια συμπαγή δομή που διατηρεί την πυκνότητά της ακόμη και τους χειμερινούς μήνες.

Τα φύλλα είναι μικρά, ωοειδή και φρέσκα πράσινα με λεπτά οδοντωτές άκρες. Το φθινόπωρο αποκτούν χρυσαφένιες αποχρώσεις, και μέρος των ξερών φύλλων συχνά παραμένει στα κλαδιά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, συμβάλλοντας σε κάποια κάλυψη όλο το χρόνο.

Ο φλοιός είναι λείος και γκρίζος, ενώ οι νεαροί βλαστοί έχουν καφετί απόχρωση με κοντές, μαλακές τρίχες. Το φυτό ανθίζει την άνοιξη με μικρές, κρεμαστές ταξιανθίες, αλλά οι κομμένοι φράχτες σπάνια παράγουν άνθη ή καρπούς.

Η οξιά είναι πολύ ανθεκτική και αντέχει τόσο στον άνεμο, τη σκιά όσο και σε ποικίλες συνθήκες εδάφους. Μπορεί να αναπτυχθεί σε πλούσιο ή βαρύ έδαφος, αλλά προτιμά καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα. Σε ελαφρώς αμμώδες έδαφος συνιστάται βελτίωση του εδάφους για να εξασφαλιστεί η βέλτιστη ανάπτυξη.

Κατά τη φύτευση ως φράχτης, συνιστώνται περίπου τέσσερα φυτά ανά μέτρο για να επιτευχθεί ένας πυκνός και ομοιόμορφος φράχτης. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε μικτούς φράχτες ή ως μεμονωμένο δέντρο σε κήπους και πάρκα.